Ik ben geen superhuisvrouw en bakken van dingen in de oven kunnen me nogal eens voor een blok zetten. Vorig jaar heb ik een appeltaart gebakken en daarvan het recept neergezet en nóg ben ik er trots op ... De 'ouwe spacers' zullen het wellicht nog herkennen, want deze komt niet in een receptenboek voor !!

 

 

Allereerst koop je een pak mix voor appeltaart bij de supermarkt … ongeveer drie maanden van tevoren. Al die tijd zet je ‘m achter een glazen deurtje, zodat je het niet zal vergeten en je er al die tijd tegenop kan zien om je oven voor het eerst op die manier te gaan gebruiken. Dan bedenk je: ”het ergste dat mij kan overkomen, is dat het huis afbrand en in een mild geval van mislukken gooi ik alle ingrediënten weg en kopen we gewoon een nieuwe oven.” Wéér zakt je de moed in de schoenen en vergeet je dat laatste maar … zal toch wel loslopen? Dan hak je de knoop door en pak je het verwenste pakje uit de kast met het glazen deurtje en een kladblokje voor de boodschappen. Rozijnen wist je nog van de vorige keer (verrekte sterk geheugen: want dat gaat 20 jaar terug ongeveer), die laat je de avond van tevoren alvast wellen. Tegen de tijd dat ze klaar zijn, vraag je je af waarom je geen tros druiven erdoor mag gooien. Één van de ingrediënten staat bij roomboter of margarine … dat heb je vast nog wel ergens in de koelkast. De boodschappen zelf: enorme goudreinetten bij de supermarkt kies je met zorg uit, zodat er geen grote bruine plekken aan kunnen komen. Je gaat er trouwens ook blindelings van uit dat je een springvorm en een deegroller hebt.

 

Éindelijk begin je dan aan

Je schilt de appels en haalt het vocht van de druiven af (rozijnen is verleden tijd) en laat dat uitlekken. Dan bedenk je je plots dat je boter uit de koelkast had moeten zetten … je draait je om en GEEN MARGARINE aanwezig. Paniek ! Je leent wat bij de buurvrouw en gelukkig heb je een geweldige weegschaal waarop je het vormeloze brok af kan wegen. De margarine gooi je als één brokstuk in de beslagkom en je laat de mix erover uit. De nieuwe, doch goedkope mixer doet zijn best om erdoor te komen, maar faalt en begint branderig te ruiken (de oven staat dus nog niet aan !!!… er kan zoveel misgaan nog voor dat stadium) Je begrijpt gelukkig op tijd, dat je mixer hulp nodig heeft en snijdt de grote brok aan stukken. Dat helpt niet, want de stukken boter gaan tussen de deeghaken door (goedkoop ding dus) en tijd om het warm te laten worden heb je niet meer. Dan maar wat hulp van boven erbij: je föhn kan nu eindelijk weer dienst doen. Dat het meel je keuken dan aardig mistig maakt, doet er even niet toe; das niet belangrijk. Dan doe je nog een zielige poging om je aan het recept te houden en je komt zover dat het deeg in de vorm moet. Die heb je gelukkig wel: dat helpt !! Met een beetje wil van de wereld laat je je niet kisten door het geribbelde aanrecht, waar je je plak deeg op uit moet rollen, maar dat gaat zoo erg mis. Dan maar met de hand in de vorm (wel ingevet uiteraard ! ) en vullen met die vulling die allemachies ver boven de kom uitkomt. De rest van het deeg moet je in reepjes bovenop leggen … tóch uitrollen op dat aanrecht dus. Het lukt je redelijk, maar dan hou je ineens aardig wat over en die leg je in stukjes bovenop. Geen idee waarom trouwens .

Dat ei uit elkaar kloppen lukte gelukkig ook zonder schillen, maar een kwastje moet je helaas zonder doen. De achterkant van een lepel werkt ook goed trouwens. Nu durf je de oven wel aan te zetten … voorverwarmen op 180°C en de kruimels van de croissantjes eruit vegen. Dan schuif je de appeltaart-to-be er in en de tijd zet je op 65 minuten. Beetje nieuwsgierig kijk je al na drie kwartier en zie je een heel bleek dingetje staan, waardoor je besluit pas op het alarm van je keukenwekkertje op de taart af te komen. Met 65 minuten zie je dus allerlei kleine bijna-brandplekjes op je appeltaart, maar probeert dat te verdoezelen, door er abrikozenjam op te smeren (ook die wist je nog van 20 jaartjes geleden ).

 

"Miss"