Psychose




In zijn wereld, angstig en alleen
Vertrouwt niemand dan zijn eigen persoon
Heel moeilijk: waar kan hij heen?
In zijn hoofd is het alsof er een stemmetje woont


Je wilt het beste doen voor hem
Maar hij werkt je faliekant tegen
Hij luistert alleen maar naar die stem
Alles wat verkeerd ging heeft aan jou gelegen


Medicijnen laat hij liever staan
En neemt daarvoor dan wel groene thee
Het kan niet lang meer goed gaan
Hij neemt je in zijn afgrond mee


Stemmetjes worden zo alleen maar sterker
Nemen zo dan ook ‘total control’
Hij is voor die stemmetjes een werker
Anderen zien hem al gauw als ”die halve zool”


Helpen werkt niet: dat is bewezen
Een ander zag toen zijn noodkreet niet
Zelfs zijn post wil hij nu niet meer lezen
Al met al doet het me veel verdriet


Ik kan hem nu alleen maar laten vallen
Zodat men ziet hoe ‘slecht’ hij eraan toe is
Hopend dat zijn leven niet verder hoeft te vergallen
En wat er rest alleen nog maar goed is


Voor nu alleen maar afwachten
Hopend op het beste
Om zijn eenzame leed te verzachten
Voor een buitenstaander is het een kleine geste


~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~~
(over mijn gevoel:)
Ik had eigenlijk al genoeg verdriet
Maar kreeg van hem nog meer verwijten
Wat een ander echter niet ziet
Is dat het me zo zal spijten


Degene die hem nabij heeft gestaan
Heeft hij intens kunnen kwetsen
Ze blijft nu bij hem vandaan
Tot hij weer normaal kan kletsen


Ik hou van mijn broer: ja echt waar
Ik herken hem helemaal niet meer
Terwijl ik in een vlammetje staar
Doet het me intens zeer


©opyright Marjan