Een sterke man




Mijn vader een sterke man
Zo breekbaar daar op bed
Niets dat mij eronder krijgen kan
Maar dit had mijn moraal verzet


Met hem nooit geen gedonder
Zo ziek was hij nooit
Kanker kreeg hem eronder
Nu van het leven berooid


Ineens ben je geen kind meer
En al je bescherming valt weg
Ik zag hem liggen zo sterk, zo teer
Hij hield van het leven, maar had zo’n pech


Ik heb nooit durven uiten
Mijn allergrootste verdriet
Soms écht niet meer te stuiten
Zodat ik soms in tranen schiet


Neem nooit iets aan als vanzelfsprekend
En laat weten wie je lief hebt
Als je dan schaamte tegen trots berekent
Is het die schaamte die vanzelf wegebt


Ik schijn ook sterk te zijn in geest
Rechtvaardig bovendien
Maar voor degeen die goed leest
Zie je angst in mij misschien?


Zijn zoals mijn vader
Een hele eer voor mijn persoon
Ook als ik het alleen maar benader
Zo bijzonder, zo gewoon


Ik hou oprecht van het leven
Aan alle goeds komt eens een eind
Ik zag alleen met angst en beven
En hoop niet dat ik ooit zo wegkwijn


Mijn hoofd omhoog en rug gerecht
Zie ik mijn toekomst tegemoet
Het maakt niet uit wat een ander zegt
Ik houd vast wel goede moed


©opyright Marjan