Bullimia




Huilend staar je naar de spiegel
En weet even niet wat te doen
Je hebt zelf een hekel aan jouw eigen giegel
Tijd voor jezelf is tijd verdoen


Echte liefde ken je niet
Ontvredenheid die knaagt
Overmand door verdriet
Niemand die de last met je draagt


Even aan niets denken
Stop je jezelf maar vol
Aandacht wil je niet schenken
Eten speelt nu een grotere rol


Eten … tja .. heet het zo?
Je duwt alles in je weg naar binnen
Wanneer je begint is er geen “Ho”
Je lijkt wel buiten zinnen


Dan komt het verschrikkelijke moment
Dat je nogmaals in de spiegel staart
En je jezelf herkent
Waardoor je je zorgen baart


Schaamrood stijgt nu naar je hoofd
Kijken durf je niet, nee dat doet pijn
Eigenwaarde ben je van beroofd
Zo durf je niet jezelf te zijn


Ineens ben je wakker en realiseer je dat
Wat je net hebt gedaan écht niet kan
Je steekt maar een vinger in je keelgat
Hopend dat je je beter voelt dan


©opyright Marjan